خوردن مال صغير و يتيم در شرع اسلام گناهى عظيم است ، بلكه در تمام شرايع و اديان عالم حرام است شرب خمر در اسلام حرام و شارب مستوجب حد شرعى كه عبارت از هشتاد تازيانه باشد و بدون ترديد ميگويم يك ثلث از مردها و عشر زنهاى ايران بطور عادت بشرب خمر مشغولند ، رؤساى عرفى كه حتما بايد بخورند و گويا از لوازم بزرگى و شاهزادگى و خان زادگى و فرنگى مآبى استعمال مسكرات است . بعلاوه از اينكه از شراب و عرق داخلى دست رنج ارمنى و گبر و يهودى ميخورند از بلاد خارجه هم متصل صندوق كنياك و ودكا و ليكر و آبجو و امثال آنها وارد مينمايند ، و تقريبا سالى دو كرور تومان دربهاى اين گونه امتعه بكارخانجات اروپا تسليم مينمايند امروزه عقلاى عالم و مخصوصا حكماى اروپا ضرر فوق العاده استعمال مسكرات را فهميده‌اند و ابدا استعمال آن را تجويز نمينمايند ، و با آنكه در شرع آنها محكوم بحرمت نيست و حكومتى هم حد اعتدال او را ممانعت نمينمايند و بآزادى ميتوان تا يكدرجه استعمال نمود ولى بملاحظه حفظ صحت اروپائيها نميخورند و آنها هم كه ميخورند فقط در وقت شام و نهار بقلت و اختصار ميخورند و در ايران يا آنكه شرعا حرام و عرفا هم مورد سياست سخت و تنبيه سخت هست كمتر كسى است كه نخورد يا اگر مىخورد به حد اعتدال استعمال نمايد ، خيلى مضحك است اين قصه كه يكى از دانشمندان گفت در شهر تهران در سر چهار سوق كه مركز داروغه شهر است شبى عبور ميكردم ديدم آدمهاى داروغه يكى را به چوب بسته‌اند ، و خود داروغه در اطاق نشسته سؤال كردم چرا اين شخص را چوب ميزنند گفت شراب خورده گفتم داروغه را مىبينم كه شيشه و گيلاس در جلو دارد و گاهى مينوشد آيا چه دوائى است ، گفتند شراب است ، گفتم سبحان اللّه ! داروغه شراب مىخورد و و شرابخور را چوب مىزند ؟ گفتند عجب آدم احمقى هستى داروغه چه دخل دارد به اين مرد كه بىسروپا ، البته او بايد بخورد كتك هم بزند و اين عقيده در تمام ايران رايج است كه ولات امور از تكاليف نوعيه آزاد هستند و بر آنها بحث